Sunday, October 10, 2010
FRAGILE ! HANDLE WITH CARE
As with all notions, the century has also cracked down on the school of thought called materialism and has taken up a role in today's daily discourse occupying a strange and vague, if not downright wrong position in describing an attitude towards the world. Today, the clinging to a certain object for no apparent reason (say a t-shirt that has holes in it, whose holder continues to wear even though it looks as if it is about to burst into threads) is often confused with an obsession with inanimate objects and a pathological strain that urges the subject to yearn for possession of the object or to mourn excessively for its loss. In fact, today's consumer culture has overturned the interest (to find a neutral enough word) to an object as shameful, though at the same time it urges everyone to get hold of (and get rid of) more and more. Apart from the usual and justified arguments on global warming and climate change, Marx's understanding of the commodity is more validated than ever. Today, the severed link between man and its labor can be strengthened with an outlook to possessions that also answers to a spiritual dimension. A man-made object comes out of the pockets of other men, no matter what way it was produced. It may not go back into the pockets it has come out of, nonetheless it carries the residue of human effort and all the shared associations therein. Casting away an object without trying to extend its life is not materialism (in the sense of Madonna's material girl) but rather to recognize and value the existential time one or many people have put into it. True materialists I would say are the thriftiest. Not in the short-sighted (though equally valid) interpretation pertaining to household economy and the like, but because the only way to fight the dehumanization and disrespect to objects that consumerism entails and purports is by attaching some significance to the assistance the object adds to our daily, small struggles. The way one treats an object turns out to be a clear indication of character. Paying the respect due to human effort in its metamorphosed form extends its force to the respect and recognition of what many see as trifles: the daily habits one makes, the public persona one constructs to meet the people that we meet, and the personal details one adds to the aforementioned tasks through long meticulous days of self-searching and contemplation that are the pillars that a true, honest, personal philosophy rises upon. Monetary value is in the background, though still inevitably there. However, objects still deserve a similar respect one pays (if one does that is) to father's watch for example, even if it is illusory and mocked by others. Like the Japanese, the true art of living and being at peace with it all may lie in the conscious effort to add art and beauty to all aspects of our interaction with the universe. All this may be criticized cynically as self-serving, which I would agree, though I am a firm believer that a trained care accorded to the way we deal with the objects that assist in our lives will lead to the careful handling of our human relationships, which are as, if not more fragile than the objects that surround us. We tend to forget that most of our objects will outlive us, and if imbued with enough sincere emotion, will carry on our name with the associations it draws on like a magnet by the people that know, and hopefully, love us. Of course, just like with the loss of a loved one, one always has to remember to let go... This world, with all the people, ipods, jackets and bushes in it, will constantly evade our grasp pleasing us with their company first, then hurting us with their inevitable demise...
Thursday, July 29, 2010
Doris Lessing'in bir kitabına yazdığı önsöz
Bilim kurgu yazarlarının kitaplarına yazdıkları önsözleri okumak bazen en yoğun felsefi denemelerden daha çok haz veriyor bana. Seçmiş oldukları tür edebiyat dünyasında yıllarca öylesine tartışmalı olmuş ki, zaman zaman kendilerini temize çıkarma ihtiyacı içerisinde bazen mahçup, bazen de sert bir savunma ruhu içerisinde yarattıkları dünyaların kendi dünyamızla olan yakın ilgisini irdelemek zorunda kalmışlar. Bunlardan beni en çok etkileyenlerden biri Ursula K. LeGuin'in “Karanlığın Sol Eli”ne yazdığı önsözdür. Bir başka etkileyici önsözü de yeni keşfettim. Türkçe'ye de çevrilmiş olan “The Sirian Experiments”in başında yer alan bu kısa pasaj Lessing'in ve genel olarak bilim-kurgucuların düşünce dünyasının derinliğini ve kurguya duydukları derin bağlılığın felsefi bir açıklaması adeta. Yanlış hatırlamıyorsam Alfred de Vigny'nin “Chatterton” isimli oyununda şöyle bir replik vardı: “Şairler medeniyet gemisinin rotasını yıldızlara bakarak belirleyenlerdir.”
Aşağıda bu önsözün kendi yaptığım çevirisi bulunmaktadır. Zevk almanızı diler, hatalar için şimdiden affınıza sığınırım.
ÖNSÖZ
Shikasta ve nispeten daha az olarak Alan 3, 4 ve 5 in Evliliği kitaplarımın yarattığı etkiler bana bir tür açıklama yapmam gerektiğini hissetirdi... Eğer bir kozmoloji yarattıysam, altında sadece edebi bir sebep yatmaktadır! Bir zamanlar gençken, gerek dini gerek siyasi fikirlere daha kolay inanırdım; şimdi ise inanmakta gitgide zorlanıyorum... Ancak merakım sürekli artmakta... Bana öyle geliyor ki bu gezegenin bir türü olarak kendimize bakışımız hatalı ve bu bakışımız bizi takip edecek olan kuşaklar açısından, mesela Yeni Gine'dekilerin dünya hakkında görüşleri bize bugün ne kadar yetersiz geliyorsa o kadar yetersiz gelecek. Bir tür olarak kendimize bakışımız bugün tamamıyle yanlış. Olan biten hakkında bildiklerimiz gerçekten çok az. Asıl olan bitenin büyük kısmı sıradan vatandaşa anlatılmıyor, aksine bu bilgi küçük kast ve cuntaların malı olmuş durumda. Eğitim sistemimizin -ve tabi ki bu kürede yaşayanların büyük çoğunluğunun- saçma bulduğu birçok konuyu merak ediyor ve üzerine kafa patlatıyorum. Eğer bir fizikçi olsaydım ortada hiçbir sorun olmazdı! Onlar yıldızları yutan kara delikler hakkında gayet rahat konuşabiliyorlar. O kara delikler ki zaman-mekan sıçramaları yapabileceğimiz mekanizmaları keşfetmede bize bilgi verip, matematiksel elçabukluklarıyla aralarından geçerek kendimizi evrenimizin yasalarının geçerli olmadığı başka diyarlarda bulmamızı sağlayabilir. Onlar rahatlıkla kendi evrenimizle içiçe varolan ama göremediğimiz, zamanın geriye doğru aktığı ya da kendi evrenimizin bir ayna görüntüsü olan paralel evrenlerden bahsedebiliyorlar.
Bugünlerde heryerde karşımıza çıkan, en sık tekrarlanan alıntının J.B.S. Haldane'in sözleri olması bence bir rastlantı değil: “Artık düşüncem evrenin sadece sandığımızdan da tuhaf olduğu değil, sanabildiğimizden de tuhaf olduğudur.”
Hepimizin bildiği gibi okurların kozmolojilere ve düzenli düşünce sistemlerine “inanma” tutkularının altında yatan sebep dün kesin doğru kabul ettiklerimizin her gün giderek dağıldığı dehşetengiz ve hayret verici zamanlarda yaşıyor olmamızdır. Ama birbirleriyle kıyasıya mücadele içinde olan bu kesinliklerin yarattığı çorbada tuzum varmış gibi yargılanmak da istemem.
Tanımları gereği hayal güçleriyle işlerini yapan yazarların bu özelliği neden yeterince kabul görmez ki? Biz “uydururuz.” İşimiz bu.
Bu tarz uzayda geçen kurgulara kendim girişmeden evvel, bir uzay aracıyla kendi güneş sistemlerinden bizimkine gelip, kendi sistemlerinde güneşleri bir süredir kendilerine kötü davranmaya karar verdiğinden, bizim güneşimizin de zalimce davranıp davranmadığını soran yüksek zekalı bir zürafa türü hakkında hoşuma giden bir öykü okuduğumu hatırlıyorum. Kendi kendime şunu söylediğimi hatırlıyorum: En azından bu hikayenin yazarı uzay aracında bir zürafa olmanın nasıl bir şey olduğunu soran dikkatle yazılmış mektuplar almayacaktır.
İnsanoğlunun hayal edebileceği herşeyin bir başka yerde, bir başka gerçeklik düzleminde karşılığı olduğu söylenegelmiştir. Tüm edebiyatlarımız, kutsal kitaplarımız, mitlerimiz, efsanelerimiz -insan ırkının kayıtları- hep iyi ile kötü arasındaki görkemli mücadeleden bahsederler. Bu mücadele polisiye öykülerde, westernlerde, romantik romanlarda hep yansımasını bulur. Bu kavgayı ele almayan bir öykü, şarkı ya da tiyatro bulmak gerçekten zordur.
Ama hangi savaş bu? Nerede? Ne zaman? Hangi Güçler arasında?
Hayır, hayır, ne aşağılık uzay korsanlarıyla dolu Shammat diye bir gezegen olduğuna, ne bu gezegenin bizim zavallı küremizden enerji emdiğine, ne de gezegenimizin Canopus ve Sirius adında o büyük imparatorlukların çekişmelerine sahne olduğuna “inanıyorum.”
Ama kadim kozmolojilerde Canopus ve Sirius'un bu denli büyük rol oynaması birşeylerin göstergesi olamaz mı?
“İyi” ve “kötü” hakkında fikirlerimiz neyi yansıtmaktadır?
Gezegenimizin bizden daha ileri yaratıklar tarafından deneyleri için kullanılmış olduğunu öğrenmek beni şaşırtmazdı... Ya da binaların boyutlarının tahmin edemediğimiz şekillerde bizi etkilediğini ve geçmişte varolmuş olup sonradan unuttuğumuz bir başka bilimin olduğunu öğrenmek... Ya da zamanında bilemediğimiz yollarla köleleştirilmiş veya yardım görmüş olduğumuz... Veya zamandaki konumumuz hakkında nadiren gerçeklerle örtüşen kişisel görüşlerimizin “yaşlanma” olgusuna şaşırmamıza yol açmasının belki de geçmişte bir başka tür yaşam döngüsüne sahip olmuş olabileceğimizin bir göstergesi olabileceği, ve bu geçmişin biyolojik anlamda aslında yakın bir geçmişe tekabül etmesinden dolayı henüz tarafımızdan psikolojik olarak hazmedilememiş olması.... Ya da her çeşit antik araç-gerecin bir zamanlar -belki de hala- henüz tahmin edemediğimiz işlere yaradığı... Ya da insan ırkının geleceği hakkında şu anda tasavvur edebileceğimizden çok daha muhteşem bir planın varolduğu... Ya da...
Ay'ımızda uzaylıların yaşadığına “inanmıyorum.” Ama neden olmasın?
UFO'lara gelince; hem bilimsel hem de sivil çevrelerden birçok akıllı, sorumlu, duyarlı insanın bolcana sunduğu kanıtlara inanmamak bazen zor olsa gerek.
Bir başka nokta...
Bu kitapta yarattığım dişi bürokrat, tekdüze, adil, görevine bağlı, etkin ve kendi doğası hakkında yanlış fikirlere sahip. Kendisi yetenekli bir idareci, bir toplum mühendisi. Ambien II'yi aslında çok daha fazla sevebilirdim. İlgilendiği meselelerin bir kısmı tabi ki benim de ilgi alanlarım. Bunlar arasında en önde gideni grup aklıyla, yani nadiren kabul ettiğimiz ama hepimizin bir parçası olduğu o topluluk aklıyla ilgili. Kendimizi özerk varlıklar olarak görmeye meyilliyiz; zihinlerimiz kendi ürünümüz, inançlarımız serbestçe seçilmiş, fikirlerimiz kendimize özgü ve biricik diye düşünürüz... Milyarlarcamızın yaşadığı bu gezegen üzerinde hala her birimizin biricik olduğuna inanmaya, ya da her ne kadar diğerleri yığının içindeki noktalar kadar önemsiz olsa da en azından Ben'in kendi kaderini tayin eden, kendi zihnine sahip olan bir varlık olduğunu düşünmeye hazırız nedense. Acayip olan bu işte, ve üzerinde düşündükçe gitgide daha da acayipleşiyor bence. Kendimiz hakkında böyle düşüncelere nasıl varıyoruz?
Bana öyle geliyor ki fikirler insanlık boyunca gel-gitler halinde yayılıyor.
Nereden geliyorlar peki?
Okur ve eleştirmenlerin bu seriyi, yani Canopus Argos'ta: Arşivler serisini sürükleyici (olduğunu umduğum) birkaç hikaye anlatmamı sağlayan, hem kendime hem de başkalarına sorular sorduran, bazı fikirleri derinlemesine incelemek ve sosyolojik olasılıkları değerlendirmek için kullanabileceğim bir çerçeve olarak görmelerini dilerim.
Tabi ki aslında bahsetmek istediklerim Kızıl ve Beyaz Cüceler ve onların Hatırlayan Aynası, (anti-yerçekimi gücüyle beslenen) uzay roketleri, refakatçi varlıkları olan Hadron, Gluon, Pion, Lepton ve Muon, ve Tılsımlı Kuvarklarla Renkli Kuvarklar.
Ama hepimiz de fizikçi olamayız ki...
Aşağıda bu önsözün kendi yaptığım çevirisi bulunmaktadır. Zevk almanızı diler, hatalar için şimdiden affınıza sığınırım.
ÖNSÖZ
Shikasta ve nispeten daha az olarak Alan 3, 4 ve 5 in Evliliği kitaplarımın yarattığı etkiler bana bir tür açıklama yapmam gerektiğini hissetirdi... Eğer bir kozmoloji yarattıysam, altında sadece edebi bir sebep yatmaktadır! Bir zamanlar gençken, gerek dini gerek siyasi fikirlere daha kolay inanırdım; şimdi ise inanmakta gitgide zorlanıyorum... Ancak merakım sürekli artmakta... Bana öyle geliyor ki bu gezegenin bir türü olarak kendimize bakışımız hatalı ve bu bakışımız bizi takip edecek olan kuşaklar açısından, mesela Yeni Gine'dekilerin dünya hakkında görüşleri bize bugün ne kadar yetersiz geliyorsa o kadar yetersiz gelecek. Bir tür olarak kendimize bakışımız bugün tamamıyle yanlış. Olan biten hakkında bildiklerimiz gerçekten çok az. Asıl olan bitenin büyük kısmı sıradan vatandaşa anlatılmıyor, aksine bu bilgi küçük kast ve cuntaların malı olmuş durumda. Eğitim sistemimizin -ve tabi ki bu kürede yaşayanların büyük çoğunluğunun- saçma bulduğu birçok konuyu merak ediyor ve üzerine kafa patlatıyorum. Eğer bir fizikçi olsaydım ortada hiçbir sorun olmazdı! Onlar yıldızları yutan kara delikler hakkında gayet rahat konuşabiliyorlar. O kara delikler ki zaman-mekan sıçramaları yapabileceğimiz mekanizmaları keşfetmede bize bilgi verip, matematiksel elçabukluklarıyla aralarından geçerek kendimizi evrenimizin yasalarının geçerli olmadığı başka diyarlarda bulmamızı sağlayabilir. Onlar rahatlıkla kendi evrenimizle içiçe varolan ama göremediğimiz, zamanın geriye doğru aktığı ya da kendi evrenimizin bir ayna görüntüsü olan paralel evrenlerden bahsedebiliyorlar.
Bugünlerde heryerde karşımıza çıkan, en sık tekrarlanan alıntının J.B.S. Haldane'in sözleri olması bence bir rastlantı değil: “Artık düşüncem evrenin sadece sandığımızdan da tuhaf olduğu değil, sanabildiğimizden de tuhaf olduğudur.”
Hepimizin bildiği gibi okurların kozmolojilere ve düzenli düşünce sistemlerine “inanma” tutkularının altında yatan sebep dün kesin doğru kabul ettiklerimizin her gün giderek dağıldığı dehşetengiz ve hayret verici zamanlarda yaşıyor olmamızdır. Ama birbirleriyle kıyasıya mücadele içinde olan bu kesinliklerin yarattığı çorbada tuzum varmış gibi yargılanmak da istemem.
Tanımları gereği hayal güçleriyle işlerini yapan yazarların bu özelliği neden yeterince kabul görmez ki? Biz “uydururuz.” İşimiz bu.
Bu tarz uzayda geçen kurgulara kendim girişmeden evvel, bir uzay aracıyla kendi güneş sistemlerinden bizimkine gelip, kendi sistemlerinde güneşleri bir süredir kendilerine kötü davranmaya karar verdiğinden, bizim güneşimizin de zalimce davranıp davranmadığını soran yüksek zekalı bir zürafa türü hakkında hoşuma giden bir öykü okuduğumu hatırlıyorum. Kendi kendime şunu söylediğimi hatırlıyorum: En azından bu hikayenin yazarı uzay aracında bir zürafa olmanın nasıl bir şey olduğunu soran dikkatle yazılmış mektuplar almayacaktır.
İnsanoğlunun hayal edebileceği herşeyin bir başka yerde, bir başka gerçeklik düzleminde karşılığı olduğu söylenegelmiştir. Tüm edebiyatlarımız, kutsal kitaplarımız, mitlerimiz, efsanelerimiz -insan ırkının kayıtları- hep iyi ile kötü arasındaki görkemli mücadeleden bahsederler. Bu mücadele polisiye öykülerde, westernlerde, romantik romanlarda hep yansımasını bulur. Bu kavgayı ele almayan bir öykü, şarkı ya da tiyatro bulmak gerçekten zordur.
Ama hangi savaş bu? Nerede? Ne zaman? Hangi Güçler arasında?
Hayır, hayır, ne aşağılık uzay korsanlarıyla dolu Shammat diye bir gezegen olduğuna, ne bu gezegenin bizim zavallı küremizden enerji emdiğine, ne de gezegenimizin Canopus ve Sirius adında o büyük imparatorlukların çekişmelerine sahne olduğuna “inanıyorum.”
Ama kadim kozmolojilerde Canopus ve Sirius'un bu denli büyük rol oynaması birşeylerin göstergesi olamaz mı?
“İyi” ve “kötü” hakkında fikirlerimiz neyi yansıtmaktadır?
Gezegenimizin bizden daha ileri yaratıklar tarafından deneyleri için kullanılmış olduğunu öğrenmek beni şaşırtmazdı... Ya da binaların boyutlarının tahmin edemediğimiz şekillerde bizi etkilediğini ve geçmişte varolmuş olup sonradan unuttuğumuz bir başka bilimin olduğunu öğrenmek... Ya da zamanında bilemediğimiz yollarla köleleştirilmiş veya yardım görmüş olduğumuz... Veya zamandaki konumumuz hakkında nadiren gerçeklerle örtüşen kişisel görüşlerimizin “yaşlanma” olgusuna şaşırmamıza yol açmasının belki de geçmişte bir başka tür yaşam döngüsüne sahip olmuş olabileceğimizin bir göstergesi olabileceği, ve bu geçmişin biyolojik anlamda aslında yakın bir geçmişe tekabül etmesinden dolayı henüz tarafımızdan psikolojik olarak hazmedilememiş olması.... Ya da her çeşit antik araç-gerecin bir zamanlar -belki de hala- henüz tahmin edemediğimiz işlere yaradığı... Ya da insan ırkının geleceği hakkında şu anda tasavvur edebileceğimizden çok daha muhteşem bir planın varolduğu... Ya da...
Ay'ımızda uzaylıların yaşadığına “inanmıyorum.” Ama neden olmasın?
UFO'lara gelince; hem bilimsel hem de sivil çevrelerden birçok akıllı, sorumlu, duyarlı insanın bolcana sunduğu kanıtlara inanmamak bazen zor olsa gerek.
Bir başka nokta...
Bu kitapta yarattığım dişi bürokrat, tekdüze, adil, görevine bağlı, etkin ve kendi doğası hakkında yanlış fikirlere sahip. Kendisi yetenekli bir idareci, bir toplum mühendisi. Ambien II'yi aslında çok daha fazla sevebilirdim. İlgilendiği meselelerin bir kısmı tabi ki benim de ilgi alanlarım. Bunlar arasında en önde gideni grup aklıyla, yani nadiren kabul ettiğimiz ama hepimizin bir parçası olduğu o topluluk aklıyla ilgili. Kendimizi özerk varlıklar olarak görmeye meyilliyiz; zihinlerimiz kendi ürünümüz, inançlarımız serbestçe seçilmiş, fikirlerimiz kendimize özgü ve biricik diye düşünürüz... Milyarlarcamızın yaşadığı bu gezegen üzerinde hala her birimizin biricik olduğuna inanmaya, ya da her ne kadar diğerleri yığının içindeki noktalar kadar önemsiz olsa da en azından Ben'in kendi kaderini tayin eden, kendi zihnine sahip olan bir varlık olduğunu düşünmeye hazırız nedense. Acayip olan bu işte, ve üzerinde düşündükçe gitgide daha da acayipleşiyor bence. Kendimiz hakkında böyle düşüncelere nasıl varıyoruz?
Bana öyle geliyor ki fikirler insanlık boyunca gel-gitler halinde yayılıyor.
Nereden geliyorlar peki?
Okur ve eleştirmenlerin bu seriyi, yani Canopus Argos'ta: Arşivler serisini sürükleyici (olduğunu umduğum) birkaç hikaye anlatmamı sağlayan, hem kendime hem de başkalarına sorular sorduran, bazı fikirleri derinlemesine incelemek ve sosyolojik olasılıkları değerlendirmek için kullanabileceğim bir çerçeve olarak görmelerini dilerim.
Tabi ki aslında bahsetmek istediklerim Kızıl ve Beyaz Cüceler ve onların Hatırlayan Aynası, (anti-yerçekimi gücüyle beslenen) uzay roketleri, refakatçi varlıkları olan Hadron, Gluon, Pion, Lepton ve Muon, ve Tılsımlı Kuvarklarla Renkli Kuvarklar.
Ama hepimiz de fizikçi olamayız ki...
Wednesday, March 24, 2010
Hast Thou Forsaken Me?
Times have been trying… Illnesses, deaths in the family, dead friends; life’s hardware and software, failing one after another. Strangely at times like these writing is not really a valid resort for me. On the contrary, it feels as if the whole carpet is pulled from under my feet and though it may sound depressing, it as at times like these that I become painfully –and exhilaratingly- aware of the tragedy we are all burrowed in. However, this realization also brings a clear sense of being alive; perhaps that’s why I do not resort to writing, which to me is so linked to the past, so linked to death. The task is not to imagine or re-create this death; it is to live it to the fullest.
I do not know if misfortunes are brought on by one’s own conceptions, there are some who say they are, as if we are in the center of the universe; summon or be summoned. I really have doubts about all these laws of attraction and such. True, subjects do conceive of things that might turn into self-fulfilling prophecies, but I find it extremely unfair to blame a person’s temporary inability to cope with what life brings simply on cognitive negativity. Life and the universe are far too complicated to boil down to a person’s wishes and aspirations. We may be extremely strong creatures, but we are also painstakingly weak and insignificant. I take comfort in this thought.
When disaster strikes me, it usually does so in a flurry of events that unfold one after the other in quick succession. I have had many friends who have remarked I must’ve been a horrible person in my past lives. I refer them to the Book of Job to re-think their convictions. It seems to me that tragic trials are a gift, even though they may be painful while experienced. Happiness is just a sordid trope that we invent to sustain ourselves, though this is not to devalue it. No one likes to wake from a pleasant dream, but we all eventually do. Just like trying desperately to scream while dreaming, we smile in waking life knowing it is a fleeting cover of what lurks beneath. But we smile, we always do, we always will. As Beckett so wonderfully put it, I can’t go on, I will go on…
I do not know if misfortunes are brought on by one’s own conceptions, there are some who say they are, as if we are in the center of the universe; summon or be summoned. I really have doubts about all these laws of attraction and such. True, subjects do conceive of things that might turn into self-fulfilling prophecies, but I find it extremely unfair to blame a person’s temporary inability to cope with what life brings simply on cognitive negativity. Life and the universe are far too complicated to boil down to a person’s wishes and aspirations. We may be extremely strong creatures, but we are also painstakingly weak and insignificant. I take comfort in this thought.
When disaster strikes me, it usually does so in a flurry of events that unfold one after the other in quick succession. I have had many friends who have remarked I must’ve been a horrible person in my past lives. I refer them to the Book of Job to re-think their convictions. It seems to me that tragic trials are a gift, even though they may be painful while experienced. Happiness is just a sordid trope that we invent to sustain ourselves, though this is not to devalue it. No one likes to wake from a pleasant dream, but we all eventually do. Just like trying desperately to scream while dreaming, we smile in waking life knowing it is a fleeting cover of what lurks beneath. But we smile, we always do, we always will. As Beckett so wonderfully put it, I can’t go on, I will go on…
Wednesday, October 14, 2009
Yaşam ve insan sevinci veren anlardan...
Mahallemde park yeri bulmak dünyanın en zor hallerinden birine kolaylıkla dönebilir. Ben arkadaşım olan bir dükkan sahibinin (sağolsun) bana yerini vermesiyle bu işi kısmen hallettim. Tabii sonucunda civar esnafla da bir güzel arkadaş oldum. Bugün eve dönüp park ettikten sonra, kuaförün adamı arabamın kaportasındaki göçüğü görüp benimle konuşmaya başladı. Konuşma çok çabuk kendi tecrübelerine ve nasıl böylesi sorunları altettiğine geldi. Sonra beraber bakmaya karar verdik. Kaput açıldı, sorunlu bölge elle yoklandı, gerekli tetkiler yapıldı ve bir çözüm olarak çekiçle tersinden vurma ortaya sürüldü. Bu arada kuaförün daha genç çırağı, karşıdaki elektrikçi, basket forması giyen tıfıl bir çocuk, dvdci arkadaşım ve bir müşterisi de etrafımıza toplandı. Her kafadan bir ses çıkıyor, "çekiç gibi birşey var mı?" cinsinden sorular havada uçuşuyordu. Tıfıl çocuk "ben bubamdan alır gelirim" dedi ve bir anda ortadan kayboldu. O sırada arkadan geçen devlet memuru ya da taşra avukatına benzeyen mahalleden bir adam elindeki çantayı bırakıp olaya el atmaya karar verdi. Arabaya yaklaşıyordu ki çocuk elinde çekiçle çıkageldi. Kuaför çekici aldığı gibi kaportaya çakmaya başladı. Tabi nafile... Bu sırada memur bey gelip saçta yarılmış kısmı gösterdi engin bilgisini paylaşmaktan, haklı çıkmaktan keyif alarak.
Çekiçten medet umulamazdı.
"Geçende ben bizim kayınçonun arabasını yaptım."
"Ha yapmıştın evet."
"Dur şimdi ben bir bakayım..." Kuaföre girip sepetteki broşürleri kaptı, elinde burup katlayarak kalın bir dikdörtgen yaptı.
"Bak şimdi bunu koyacaz, sonra bastıracaz, pat diye yerine gelecek."
"E abi sen onu tahtayla yapmıştın o gün?"
"Olum elimdeki neden yapılıyor?"
Kimse ne diyeceğini bilemedi. Adam bir süre denedi ama herhangi bir değişiklik yoktu arabada. Yandaki çaycı da, iki dükkan ötedeki balıkçı da, nalburun oğlu da olay mahalline antenlerini uzaktan da olsa uzatmışlar, mevzuya kaynamışlardı.
Bir süre gülünüp konuşuldu sonra sessizce dağılındı.
Bir kez daha burada yaşadığıma sevinerek, gülümseyerek eve yöneldim.
Çekiçten medet umulamazdı.
"Geçende ben bizim kayınçonun arabasını yaptım."
"Ha yapmıştın evet."
"Dur şimdi ben bir bakayım..." Kuaföre girip sepetteki broşürleri kaptı, elinde burup katlayarak kalın bir dikdörtgen yaptı.
"Bak şimdi bunu koyacaz, sonra bastıracaz, pat diye yerine gelecek."
"E abi sen onu tahtayla yapmıştın o gün?"
"Olum elimdeki neden yapılıyor?"
Kimse ne diyeceğini bilemedi. Adam bir süre denedi ama herhangi bir değişiklik yoktu arabada. Yandaki çaycı da, iki dükkan ötedeki balıkçı da, nalburun oğlu da olay mahalline antenlerini uzaktan da olsa uzatmışlar, mevzuya kaynamışlardı.
Bir süre gülünüp konuşuldu sonra sessizce dağılındı.
Bir kez daha burada yaşadığıma sevinerek, gülümseyerek eve yöneldim.
Monday, September 28, 2009
Why Hast Thou Forsaken Me? 3 and a Half
While looking at old notes about the next danger I want to write about, I came across this quote by Salustius (4th century BC, writer, friend of emperor Julian) quoted in The Jesus Mysteries (excellent book by the way; Timothy Freke and Peter Gandy, 1999):
"To wish to teach all men the truth of the gods causes the foolish to despise and the good to be slothful, whereas to conceal the truths by myths prevents the former from despising philosophy and compels the latter to study it."
.
..
"To wish to teach all men the truth of the gods causes the foolish to despise and the good to be slothful, whereas to conceal the truths by myths prevents the former from despising philosophy and compels the latter to study it."
.
..
Monday, September 14, 2009
Why Hast Thou Forsaken Me? 3
Danger 2: The nature of these teachings is almost always shrouded in secrecy, hence “mysteries.” This theoretical foundation is usually backed up with lived experience that introduces the subject’s five senses to a challenge, to a glimpse of the world beyond so to speak. Today, just as it is –purportedly- easy to lose 20 pounds by strapping weird vibrating gadgets to our fatty regions, we are given the gracious chance to become “enlightened” in a heartbeat. Gone are the harrowing days of fasting in a cave, or undergoing rituals that are so harsh on the body and mind that one tries to hallucinate their way out of the ordeal, or at least they’re gone for the most part. Now I am definitely not one to promote asceticism in any form, but I believe there is a purpose for this gateway to the acquisition of esoteric knowledge: One must actually deserve it. Through these initiation rites, candidates are forced to see the limitations of their five senses and are put under the pressure of a near-death-experience to “die before one’s dead.” So while the first lesson one learns is the fact that one has to deserve this knowledge, the second concerns humility...
(tbc)
.
..
(tbc)
.
..
Blogumdaki Twitter
Garip bir şekilde tanımadığım birinin twit leri blogumdaki twitter update widget'inda görünüyor. Neden, nasıl hiçbir fikrim yok, zaten twitleri gözüken arkadaşın da neden olduğuna dair bir haberi yok... sanal böceklenme...
Sunday, September 06, 2009
Furuğ'dan (yeryüzü ayetleri, çev. Makbule Aras. Can: 2009)
Genç yaşta hayatını kaybeden İranli kadın şair Furuğ'nun kitabında, uzun zamandır aşk hakkında duyduğum en güzel dizelere rastladım. İşte buyrun:
hayattan ne istiyorum biliyorsun,
ben sen olayım, sen, tepeden tırnağa sen
bin defa gelmek mümkün olsa dünyaya
her defasında sen, her defasında sen
(SEVMEKTEN, s. 28)
.
..
...
hayattan ne istiyorum biliyorsun,
ben sen olayım, sen, tepeden tırnağa sen
bin defa gelmek mümkün olsa dünyaya
her defasında sen, her defasında sen
(SEVMEKTEN, s. 28)
.
..
...
Sunday, August 30, 2009
Yaş Bakla 2: Psikanaliz
Çağdaş, Levent ve konukları Daniş'le psikanaliz üzerine bir sohbet. Kayıt biraz kötü, Madagaskar'da yeterli ekipman bulamıyorlarmış, ileride düzeleceğine söz verdiler...
http://www.divshare.com/download/8329037-2a5
.
http://www.divshare.com/download/8329037-2a5
.
Why Hast Thou Forsaken Me? 2
Danger 1:
Ever since mystical knowledge has become widely accessible in popular culture (when exactly did this begin I have no clue of but I presume it must be around 18th-20th century) thanks to capitalism, it has fled the underground drawing-rooms of mesmerism, washed itself clean of the horror fiction it engendered and has found itself positioned right next to the cashier at a bookstore near you in nice, bite-size packages. With so much material at hand, it is easy to fall into syncretism, which is not a problem for the scriptor of this text as long as the study aims at something. However, things, I think, get out of hand once the paradoxes, parables and a plethora of lovely phrases that these traditions have engendered become tapas (meze/bitings) for whatever the service the subject enunciating requires. Kind of like an inverted intentional fallacy, or reader-response theory gone haywire… This, merged with postmodern cultural relativism (which is going out of fashion in academia finally, but will stick to the streets for now it seems) and a warped idea of Democracy and Reason, produce a terrifyingly idiotic genie that possesses human agents and urges them to become tools to the cop-out that is “this is my opinion, you have to respect it…” Once this is uttered, the expectation is that all interpretation must stop, all paths to t/Truth are blurred and each one is assigned their own little game to play. Not only that, the game you play is different than mine, since we are both unique (You got to admit that this idea of the unique caresses many narcissistic soft spots) therefore you go your own way and I go mine… You got to do what you got to do, in NYC parlance (when I share something with you, I’m by default asking for you to tell me what I should do? The audacity…)
Fair enough, but can you possibly imagine a world where everyone ceases to interrogate the others' opinion? It would be as boring as golf if you ask me. What else do we have to talk about? Consider the minute the other ceases to be a zone of psychic give-and-take, we’re left with nothing but ourselves, this supposedly unique being which stops being unique if there is nobody else to measure itself up against - can you actually imagine white without black?
But I digress…
Ever since mystical knowledge has become widely accessible in popular culture (when exactly did this begin I have no clue of but I presume it must be around 18th-20th century) thanks to capitalism, it has fled the underground drawing-rooms of mesmerism, washed itself clean of the horror fiction it engendered and has found itself positioned right next to the cashier at a bookstore near you in nice, bite-size packages. With so much material at hand, it is easy to fall into syncretism, which is not a problem for the scriptor of this text as long as the study aims at something. However, things, I think, get out of hand once the paradoxes, parables and a plethora of lovely phrases that these traditions have engendered become tapas (meze/bitings) for whatever the service the subject enunciating requires. Kind of like an inverted intentional fallacy, or reader-response theory gone haywire… This, merged with postmodern cultural relativism (which is going out of fashion in academia finally, but will stick to the streets for now it seems) and a warped idea of Democracy and Reason, produce a terrifyingly idiotic genie that possesses human agents and urges them to become tools to the cop-out that is “this is my opinion, you have to respect it…” Once this is uttered, the expectation is that all interpretation must stop, all paths to t/Truth are blurred and each one is assigned their own little game to play. Not only that, the game you play is different than mine, since we are both unique (You got to admit that this idea of the unique caresses many narcissistic soft spots) therefore you go your own way and I go mine… You got to do what you got to do, in NYC parlance (when I share something with you, I’m by default asking for you to tell me what I should do? The audacity…)
Fair enough, but can you possibly imagine a world where everyone ceases to interrogate the others' opinion? It would be as boring as golf if you ask me. What else do we have to talk about? Consider the minute the other ceases to be a zone of psychic give-and-take, we’re left with nothing but ourselves, this supposedly unique being which stops being unique if there is nobody else to measure itself up against - can you actually imagine white without black?
But I digress…
Sunday, August 23, 2009
Why Hast Thou Forsaken Me? 1
I’ve been seeing –as I’m sure you are too- people taking up spirituality in various guises these days. I am still confused whether to call it spirituality, mysticism or plain religion, but I am tying to refer to the anxious (and I mean this in the medical/psychiatric sense of the term) search for some inner kernel of our soul that will, once found, will somehow trigger every possible positivity, imbue our universe with meaning, thereby enabling inner and worldly peace. Some try their luck in known practices such as meditation (in its myriad of forms), Rei-chi, Yoga, Crystals, Horoscopes, the Occult, Sufism, the Cabala, Gnosticism; the list, as you know, grows long. I am not going to go into the why’s, as I think anyone reading daily papers has, at one point or another, come upon the same self-reflexive, self-flagellating confessional as to how modern life disseminates anxiety and guilt, driven by a system built on individualism and competition, so on and so forth. The reasons are, to me, of secondary importance; however, this fascination with mysticism, or at least the act of filling all one’s ‘leisure’ life with spiritual practices indicate to me a strange and interesting object of study in itself.
(to be continued)
(to be continued)
Friday, August 21, 2009
Philosophy according to Alan Watts
According to Alan Watts, philosophy has repeatedly asked the same five questions throughout the history of reported time. They are as follows:
(it = existence)
1. Who started it?
2. Are we going to make it?
3. Where are we going to put it?
4. Who's going to clean up?
5. Is it serious?
:))
(it = existence)
1. Who started it?
2. Are we going to make it?
3. Where are we going to put it?
4. Who's going to clean up?
5. Is it serious?
:))
Thursday, August 20, 2009
Önemli Bir Tespit...
Arkadaşım Deniz B. şöyle bir tespitte bulundu. Görelim ne soylamış:
'Eskiden kadınla erkek birdir diye düşünürdüm. Şimdiyse eminim ki kadınlarda en az bir gen farklı. O da herhangi bir tartışmadan muhakkak galip ayrılma zorunluluğunu yaratan gen. Öyle ki bir kadına dersin, Hava ne kadar sıcak. Cevabı alırsın, Ne bekliyordun ki?'
'Eskiden kadınla erkek birdir diye düşünürdüm. Şimdiyse eminim ki kadınlarda en az bir gen farklı. O da herhangi bir tartışmadan muhakkak galip ayrılma zorunluluğunu yaratan gen. Öyle ki bir kadına dersin, Hava ne kadar sıcak. Cevabı alırsın, Ne bekliyordun ki?'
Adana, GA...
Adana'ya 8 sene sonra yine geldim. Buradan aklımda kalanlar, üniversite yıllarımda gördüğüm inanılmaz şuh kadınlar ve yemeklerinin acı lezzetiydi. Bu gelişimde Adana'yı daha değişik görme şansım oldu. Aşırı fazla yemek yedim ve etrafı seyrettim...
İlk gözlem şu: Adana, ABD nin kırsal eyaletlerinin yavanlığını fazlasıyla örnek almış kendine. Şehir merkezi var mı belli değil. Zaten herkes sıcaktan klimalı mekanlarda durmak zorunda. Yemek desen evet harika bir hizmet ve sofra kültürü var, da burada yaşayan biri dikkat etmezse damar sertliğinden gider bir kaç on yılda... Eski evler bakımsız ve ıssız duruyorlar ki sanırım öyleler... Gezecek bir yer pek yok ve manzara diye size gösterilen yerleri gösteren üzülmesin diye ilgiyle seyrediyorsun, zira manzaralar insanın estetik kaygılarının standartlarının ne kadar düşebileceğini gösteriyor. Bu da insanların uyum konusunda ne kadar usta olduklarının bir temsili adeta. Gidilecek yerler şehrin kıyılarına yosun gibi yapışıp kalmış dev alışveriş merkezleri. Tabi ki arabayla gidiliyor. Toplu taşıma araçlarının pencerelerinin açık olması klima eksikliğine gönderme yapıyor, tabi hangi yurt evladı o otobüslere dayanabiliyorsa bence hemen komando yapılabilir...
Trendy restoranlar henüz burayı ele geçirmemiş zaten Adana sofralarının zenginliği ve lezzeti karşısında bugünün trendy fusion yemekleri ayakta kalamaz gibi geliyor bana. Ancak görünmek/göstermek işlevi görüyor sanki bu trendy kafeler...
Kahve aldım.
Yemek yedim... Hem de çok...
Sokaklarda dolaşamadım çok sıcaktı...
Hayatımda gittiğim en harika saunaya gittim, soğuk havuzda onbeş dakika kaldım bana mısın demedi, ama saunaya en fazla 7 dakika dayanabildim. Ne yaparsın kanımızın yarısı ABDli...
Gecenin bir yarısı arkadaşımla bir taksiye binip bir ocakbaşına götürmesini söyledik. Eski, pis bir mahalled iki bina arasına sıkışmış bir aralıkta harika bir lokantada patlayana kadar yedik. Müzisyenlere Kimseye Etmem Şikayet'i söylettik. Arkadaşımı Türk Sanat Musikisine döndürdüm.
Hayat güzel, yaralarımızı yalıyarak kabuk bağlamalarını bekliyoruz...
İlk gözlem şu: Adana, ABD nin kırsal eyaletlerinin yavanlığını fazlasıyla örnek almış kendine. Şehir merkezi var mı belli değil. Zaten herkes sıcaktan klimalı mekanlarda durmak zorunda. Yemek desen evet harika bir hizmet ve sofra kültürü var, da burada yaşayan biri dikkat etmezse damar sertliğinden gider bir kaç on yılda... Eski evler bakımsız ve ıssız duruyorlar ki sanırım öyleler... Gezecek bir yer pek yok ve manzara diye size gösterilen yerleri gösteren üzülmesin diye ilgiyle seyrediyorsun, zira manzaralar insanın estetik kaygılarının standartlarının ne kadar düşebileceğini gösteriyor. Bu da insanların uyum konusunda ne kadar usta olduklarının bir temsili adeta. Gidilecek yerler şehrin kıyılarına yosun gibi yapışıp kalmış dev alışveriş merkezleri. Tabi ki arabayla gidiliyor. Toplu taşıma araçlarının pencerelerinin açık olması klima eksikliğine gönderme yapıyor, tabi hangi yurt evladı o otobüslere dayanabiliyorsa bence hemen komando yapılabilir...
Trendy restoranlar henüz burayı ele geçirmemiş zaten Adana sofralarının zenginliği ve lezzeti karşısında bugünün trendy fusion yemekleri ayakta kalamaz gibi geliyor bana. Ancak görünmek/göstermek işlevi görüyor sanki bu trendy kafeler...
Kahve aldım.
Yemek yedim... Hem de çok...
Sokaklarda dolaşamadım çok sıcaktı...
Hayatımda gittiğim en harika saunaya gittim, soğuk havuzda onbeş dakika kaldım bana mısın demedi, ama saunaya en fazla 7 dakika dayanabildim. Ne yaparsın kanımızın yarısı ABDli...
Gecenin bir yarısı arkadaşımla bir taksiye binip bir ocakbaşına götürmesini söyledik. Eski, pis bir mahalled iki bina arasına sıkışmış bir aralıkta harika bir lokantada patlayana kadar yedik. Müzisyenlere Kimseye Etmem Şikayet'i söylettik. Arkadaşımı Türk Sanat Musikisine döndürdüm.
Hayat güzel, yaralarımızı yalıyarak kabuk bağlamalarını bekliyoruz...
Thursday, August 13, 2009
Monday, August 10, 2009
Jokes from The Sublime Object of Ideology (S.Zizek, Verso:1989 /Zizek'in İdeolojinin Yüce Nesnesi'nden fıkralar
"At an art exhibition in Moscow, there is a picture showing Nadezhda Kruopskaya, Lenin's wife, in bed with a young member of the Komsomol. The title of the picture is 'Lenin in Warsaw.' A bewildered visitor asks a guide: 'But where is Lenin?' The guide replies quietly and in dignity: 'Lenin is in Warsaw.' (pg. 178)
"Moskova'da bir sanat sergisinde, Lenin'in zevcesi Nadezhda Kruopskaya'nın genç bir Komsomol üyesiyle yatakta bir fotoğrafı asılıdır. Fotoğrafın ismi 'Lenin Varşova'da'dır. Şaşkın bir ziyaretçi bir rehbere sorar: 'Peki Lenin nerede?' Rehber sessiz ama vakur, cevap verir: 'Lenin Varşova'da.'
* * * * *
"A conscript tries to evade military service by pretending to be mad. His symptom is that he compulsively checks all the paper he can lay his hands on, constantly repeating: 'That is not it!' He is sent to the military psychiatrist, in whose office he also examines all the papers lying around, including those in the wastepapaper basket, repeating all the time: 'That is not it!'The psychiatrist, finally convinced that he is really mad, gives him a written warrant releasing him from military service. The conscript casts a look at it and says cheerfully: 'That is it!' (pg. 180)
"Askere çağrılmış bir genç, askerden kaçmak için deli taklidi yapmaya girişir. Belirtisi, kompülsif bir şekilde eline geçirebildiği tüm kağıt parçalarını inceleyip, 'Bu değil!' olacaktır. Askeriyenin psikiyatristine sevk edilir; orada da çöpte bulunanlar dahil gördüğü tüm kağıt parçalarını inceler ve devamlı tekrar eder: 'Bu değil!' Psikiyatrist eninde sonunda adamın deli olduğuna kanaat getirir ve ona 'askerliğe elverişli değildir' belgesini verir. Genç adam belgeye bir bakar ve neşeyle, 'İşte bu!' der."
* * * *
"How does a man from Montenegro masturbate? He digs a hole in the ground, puts his member in it and waits for the earthquake."
"Karadağlı bir adam nasıl mastürbasyon yapar? Yerde bir delik açar, içine organını sokar ve depremi bekler."
"Moskova'da bir sanat sergisinde, Lenin'in zevcesi Nadezhda Kruopskaya'nın genç bir Komsomol üyesiyle yatakta bir fotoğrafı asılıdır. Fotoğrafın ismi 'Lenin Varşova'da'dır. Şaşkın bir ziyaretçi bir rehbere sorar: 'Peki Lenin nerede?' Rehber sessiz ama vakur, cevap verir: 'Lenin Varşova'da.'
* * * * *
"A conscript tries to evade military service by pretending to be mad. His symptom is that he compulsively checks all the paper he can lay his hands on, constantly repeating: 'That is not it!' He is sent to the military psychiatrist, in whose office he also examines all the papers lying around, including those in the wastepapaper basket, repeating all the time: 'That is not it!'The psychiatrist, finally convinced that he is really mad, gives him a written warrant releasing him from military service. The conscript casts a look at it and says cheerfully: 'That is it!' (pg. 180)
"Askere çağrılmış bir genç, askerden kaçmak için deli taklidi yapmaya girişir. Belirtisi, kompülsif bir şekilde eline geçirebildiği tüm kağıt parçalarını inceleyip, 'Bu değil!' olacaktır. Askeriyenin psikiyatristine sevk edilir; orada da çöpte bulunanlar dahil gördüğü tüm kağıt parçalarını inceler ve devamlı tekrar eder: 'Bu değil!' Psikiyatrist eninde sonunda adamın deli olduğuna kanaat getirir ve ona 'askerliğe elverişli değildir' belgesini verir. Genç adam belgeye bir bakar ve neşeyle, 'İşte bu!' der."
* * * *
"How does a man from Montenegro masturbate? He digs a hole in the ground, puts his member in it and waits for the earthquake."
"Karadağlı bir adam nasıl mastürbasyon yapar? Yerde bir delik açar, içine organını sokar ve depremi bekler."
Sunday, August 09, 2009
Bir analist olacak candostuma...
Psikanalizle ilk ilgilenmeye başladığım yıllardı, sanırım 15 ya da 16 yaşındaydım. Birkaç tane Freud devirmiş, "du bakali n'olcek" gibisinden aranıyordum. Ailecek o zamanlarda İzmir Fuarı'ndaki Kitap Fuarına gitmiştik. Görür görmez atladım Yeni Başlayanlar için Lacan adlı çizgi-kitaba (bu arada bu kitapları çok tuttuğumu söylemeliyim - okurun asıl metinlere yol alması için bir giriş niteliğinde kullanıldıkça en azından). Babam sordu bu kimdir nedir diye. Anlatmaya Oidipus Kompleksinden başladım. O'na "oğlan çocuğu Anne'yi arzular, Baba önünde bir engel oluşturduğundan, sembolik olarak onu öldürmek ister" dedim, biraz da onun ilgisini çekmek, önyargılarını kaşımak için. Gerçekten entelektüel olan (ama maalesef Psikanalizle ilgilenmeyen) Babam bir an yerinde durdu, sağ elini bir Osmanlı külhanbeyi gibi kaldırdı ve "böyle heriflere bi koyacaksın bazen!" diye matrak ama bilgelik dolu bir laf etti. Babam bu konuda haklı olmayabilirdi, ama büyük adamdı vesselam!
Syntax and Sociology
Now humor me. As I was putting my daughter to bed, an idea popped up among the now mantra-like lullaby singing. One of the differences in syntax between Turkish and English concerns the position of the relative clause/sıfat-ilgi tümceciği in relation to the subject/özne. While the relative clause usually comes after the subject followed by the action it is performing through the verb in English whereas in Turkish, the clause comes before the subject, turning it into a full-blown adjective that describes it. Moreover in English, relative clauses are usually separated by the main sentence by use of punctuation, especially the comma. In Turkish though they are –again usually- attached to the subject, which waits patiently for the moment in speech to arrive at the verb-al action it sought out to perform in the first place. In English the subject and the verb announces their presence up front, foregrounding the do-er of the action and underlining what there is to be done. The image of the mighty individual, pronouncing its voluntariness and intention to take action towards the world comes to mind. On the other hand the Turkish subject is able to perform its action only after the elements relating to the subject are fully expressed.
Consider these sentences:
TR: Gönderdiğin çiçekler için teşekkür ederim.
ENG: (I) Thank you for the flowers (that/, which) you’ve sent me.
This may sound simplistic, as my attempt here is not to go into linguistic conundrums. However, as a (perhaps too big a) generalization, I think I can posit the relevance of a socio-cultural trait in this linguistic rule. In my opinion, the Turkish language/culture tries to foreground modesty, and even to a significant extent, submission to a higher authority in its usage of language. Perhaps this is why sentences with passive constructions are much favored. The subject of the action is enshrouded, blurred, and the actual verb and what it does to the world takes precedence. This idea resonates fully with Islamic precepts that foregrounds Allah’s will before everything individuals do. The word Islam itself means, “to surrender.” Therefore the subject, though possessing free will, still is under partial (or full, I still am not quite clear on this-this is I think one of the many doctrinal difficulties of Islam) control of Allah. The same goes for the submission to higher authorities. Consider the sacred position of the Caliphate or the Sultan, which can be easily found in collections of folk tales like the Tutiname, or the 1001 Nights. Now on the contrary, I think it is safe to say that Western Capitalist culture foregrounds the individual as a free agent, whose actions are mostly based on their own intentions (this is of course much challenged since the 19th century onwards). In language use, in contrast to Turkish, English favors the use of active sentence constructions too, positing the defined/implied subject in the beginning of most sentences, clearly delineating who does what. Surrendering to Christ is also present in mostly secularized Continental and Anglo-American culture, however this surrendering I think is very different than the one in Islam, which is a concept too large to discuss in this particular piece. In any case, the said process of secularization is also an interesting point of inquiry.
Take the courtly love tradition, or even the great masters of Continental literature like Dante. Today it is no secret that both these examples are hugely indebted to Ummayad-Andalusian Islam. Sufi masters of the period posit Allah as the Beloved, which can never be reached, maybe only glimpsed at, but “married to” through death. Now consider Dante’s Beatrice in La Vita Nuova, or the way the troubadours shifted these, sometimes almost erotic metaphors onto their understanding of the lover (the Knight for example), or the loved (the Princess in peril for example). There is an excellent book by Robert Briffaut on this subject if anyone is interested (The Troubadours, 1965: IUP). In this sense, the Beloved is transposed onto a mortal agent, though the fact that the Princess/Lover (as in Dante’s Beatrice) is not to be reached, although she remains a Muse for life of the agent. So, what happens then? In comes an action that again foregrounds the agent’s conscious intention towards an action that has the possibility of changing the situation to their own, worldly advantage: The slaying of the Dragon… In this way, Continental troubadour poetry not only secularizes the religious imagery employed by the Sufis, but also posits smack in the middle, an event that requires full, external action based on the agent’s intent to an endeavor in the world, whose consequences are physical…
I know all this sounds too simplistic, but neither is this a dissertation nor am I a scholar. The point is that both languages reflect and affect their own cultural evolution.
There is also the position and function of the author in both languages that helps this argument but I shouldn’t get carried further away. At least, not for now.
All criticism (negative or positive) are welcome.
Monday, January 05, 2009
letter to a father of a daughter
as for having a daughter... may allah bless every man with a daughter my friend, you are among the lucky of male mortals...
kiss her much, cuddle her frequently; make sure she knows she is loved...
don't sweat sleepless nights and long drawn out crying sessions, those will be the true moments of human existence, you will be tackling everything bu the credit crunch, thank god for that! besides we need less and less sleep as we get older... so consider it as a training session for those long nights when you're 70 and are having attacks of nostalgia...
imagine talking to her about condoms when she brings in her first horribly pubescent young man into the house, gets drunk or high for the first time; when she gets the first existential anxieties and consider yourself lucky for having the experience necessary to console her...
loveherloveherloveher
take her out often to meet the butcher, the grocer, the local video store et al. make sure she sees as many people from different walks of life as possible.
readreadread to her, they become zombiefied through tv as they grow, no matter how educational the program on tv may be...
loveherloveherloveher... if you really, truly love her, the rest will come as easy as pie. and since once you have her in your life, the opposite won't be possible, so you are set my friend, don't worry about a thing!
kiss her much, cuddle her frequently; make sure she knows she is loved...
don't sweat sleepless nights and long drawn out crying sessions, those will be the true moments of human existence, you will be tackling everything bu the credit crunch, thank god for that! besides we need less and less sleep as we get older... so consider it as a training session for those long nights when you're 70 and are having attacks of nostalgia...
imagine talking to her about condoms when she brings in her first horribly pubescent young man into the house, gets drunk or high for the first time; when she gets the first existential anxieties and consider yourself lucky for having the experience necessary to console her...
loveherloveherloveher
take her out often to meet the butcher, the grocer, the local video store et al. make sure she sees as many people from different walks of life as possible.
readreadread to her, they become zombiefied through tv as they grow, no matter how educational the program on tv may be...
loveherloveherloveher... if you really, truly love her, the rest will come as easy as pie. and since once you have her in your life, the opposite won't be possible, so you are set my friend, don't worry about a thing!
Friday, July 18, 2008
Arrrgh, once again
I am terribly unlucky with computers. I have probably have a history of 5-6 computers, all ceasing to function for reasons that even boggle the technicians. Once my hard disc gave a loud crack and a sound of a loose bearing hitting the casing with loud and frequent "pings" went on until I pulled the plug on it. Another time, something in the cd-rom suddenly cracked, stopping playing the cd. When I took it out of the case and turned upside down sideways, only to see flakes of the stuff of the cd coming out like snow. The cd-rom had broken the cd down to its very shards (Tuz-Buz -salt, ice- as they say in Turkish) and somehow managed to damage my hard-drive as well. I have lost all my academic papers and creative pieces. about 80 poems, and countless translations. Do I hear back up? I've had the strangest problems there as well. Either the backup cd didn't have everything or would not open, or the files came up damaged when I transfered it onto another computer. I'm seriously starting the feel I must have some cyber-jinx energy, or god doesn't want me to write, on a computer at least.
To end this once and for all, I bought superduper Mac Book Pro, hoping my troubles would come to an end. After all, I have friends who have been using the same mac for years without any problems. Well, 10 months in using it, suddenly the damn machine refuses to turn on. I try everything in the manuals, then take it to the technicians. They tell me its cpu board is caput. This is, apparently a terribly rare thing, as they have to order one that'll arrive in a month from the States. I thought we were in the fast age, flying all around the world in days and all. What is this one month b.s.?
Hopefully the memory is intact, maybe there the Mac can cast its counter-spell to my jinx. Maybe this time the measly number of files left to me from my last 10 years can be saved.
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
